Zapalenie tarczycy Hashimoto to choroba autoimmunologiczna, która może powodować spadek poziomu hormonów tarczycy do niezdrowego poziomu. Zdrowy układ odpornościowy zwalcza choroby, aby utrzymać organizm w zdrowiu, ale w przypadku tej choroby układ odpornościowy omyłkowo atakuje zdrowe komórki tarczycy. Wpływa to na zdolność tarczycy do wytwarzania wystarczającej ilości hormonów tarczycy.
Trudno określić, ile osób na świecie choruje na zapalenie tarczycy Hashimoto, ale szacuje się, że dotyczy ono 2% w populacji. Chociaż zapadalność na tę chorobę wzrosła w ostatnich latach, jest to prawdopodobnie spowodowane postępem medycyny, który doprowadził do lepszego jej wykrywania.
Zapalenie tarczycy Hashimoto jest jednym z najczęstszych zaburzeń tarczycy, do którego należą również nadczynność tarczycy (nadczynność tarczycy), niedoczynność tarczycy (niedoczynność tarczycy), wole i rak tarczycy. Według Kanadyjskiej Fundacji Tarczycy (Thyroid Foundation of Canada) około 200 milionów ludzi na całym świecie cierpi na jakąś formę choroby tarczycy. W Kanadzie badania sugerują, że około 10% obywateli cierpi na zaburzenia tarczycy. Chociaż szacuje się, że połowa populacji jest niedodiagnozowana, sytuacja ta prawdopodobnie ulegnie zmianie, ponieważ rutynowe badania krwi niezmiennie obejmują obecnie ocenę poziomu hormonów tarczycy.
Poniżej przedstawiamy kilka ważnych informacji, które należy znać, aby rozpoznać zapalenie tarczycy Hashimoto i leczyć tę chorobę.
Jakie są objawy zapalenia tarczycy Hashimoto?
Kiedy zapalenie tarczycy Hashimoto obniża poziom hormonów tarczycy, wpływa to na tempo metabolizmu. Może to wpłynąć na funkcjonowanie każdego narządu w organizmie. Dlatego może obejmować szeroki zakres objawów, w tym:
• Powiększona tarczyca, powodująca wybrzuszenie na szyi
• Trudności z połykaniem lub oddychaniem
• Łagodny przyrost masy ciała
• Wrażliwość na zimno
• Zmęczenie
• Osłabienie mięśni
• Zaparcie
Zapalenie tarczycy Hashimoto może również powodować objawy emocjonalne i poznawcze, które utrudniają codzienne funkcjonowanie. Mogą to być depresja, lęk, wahania nastroju i trudności z koncentracją.
Chociaż należy do najczęstszych chorób autoimmunologicznych, jej diagnoza może być trudna, ponieważ objawy choroby są podobne do wielu innych schorzeń. Jeśli u kogoś wystąpią te objawy lub poczuje, że się nasiliły, powinien skonsultować się z lekarzem.
Co zwiększa ryzyko zachorowania?
Choroba ta jest główną przyczyną niedoczynności tarczycy w krajach o wystarczającej podaży jodu, takich jak wiele krajów Ameryki Północnej i Południowej, Wielka Brytania i Japonia. Około pięciu procent osób rasy białej zachoruje na zapalenie tarczycy Hashimoto w ciągu swojego życia. Jednym z czynników, które pomagają uniknąć niedoczynności tarczycy, jest stosowanie soli wzbogaconej jodem.
Kobiety są siedmiokrotnie bardziej narażone na zapalenie tarczycy Hashimoto. Kolejnym czynnikiem jest wiek: choroba najczęściej rozwija się między 40. a 60. rokiem życia, choć jej początek może wystąpić również w młodszym wieku. Ryzyko zwiększa również historia choroby w rodzinie. Rzadziej choroba może rozwinąć się po przebyciu innych chorób autoimmunologicznych, takich jak cukrzyca typu 1.
Jak się to leczy?
U niektórych osób z zapaleniem tarczycy Hashimoto nie rozwinie się niedoczynność tarczycy, a u osób, u których wystąpi jedynie łagodna niedoczynność tarczycy, można monitorować zapalenie tarczycy Hashimoto pod opieką lekarza bez konieczności interwencji medycznej.
Większość osób z tą chorobą będzie jednak wymagać leczenia w celu podniesienia poziomu hormonów tarczycy. T-4 to hormon naturalnie produkowany przez tarczycę, dlatego terapia hormonalna zastępcza T-4 może złagodzić niski poziom hormonów tarczycy spowodowany chorobą. Jest to leczenie ciągłe, trwające całe życie.
Życie z zapaleniem tarczycy Hashimoto
Oprócz leczenia hormonalnego, pomocna może być również zmiana stylu życia. Aby przeciwdziałać negatywnym objawom emocjonalnym, które mogą wystąpić w zapaleniu tarczycy Hashimoto, lekarze zalecają osobom z tą chorobą zdrową dietę, dużo ruchu i stosowanie technik relaksacyjnych. Wprowadzenie tych nawyków może również pomóc w opanowaniu objawów choroby, pozwalając chorym poczuć się lepiej i żyć pełnią życia.